Καλησπέρα, βρήκα αυτή την ιστοσελίδα σχετικά πρόσφατα και είπα να μοιραστώ και εγώ έναν (ή μάλλον ένα σύνολο) προβληματισμό μου. Το τελευταίο διάστημα νιώθω, ότι περνάω υπαρξιακή/μεταβατική κρίση και δεν ξέρω που πάω και που βρίσκομαι.
Αρχικά για μένα, είμαι 26 ετών και σπούδασα νομική στην Ελλάδα. Δούλεψα εκεί για τρία χρόνια, αλλά υπήρχε μεγάλη οικονομική ανασφάλεια, και η τότε σχέση μου (που έκανε την ίδια δουλειά) με ώθησε να φύγουμε στο εξωτερικό. Οι γονείς μου ζουν στη Γερμανία, οπότε μου ήταν σχετικά εύκολο να τα μαζέψω και να φύγω. Εν τέλει πήγα, αλλά η σχέση μου τελείωσε πριν φτάσει και εκείνος στη Γερμανία. Ήταν κακοποιητική και ίσως η απόσταση μου έδωσε το θάρρος να το τελειώσω.
Έκτοτε έζησα ένα διάστημα με τους γονείς μου μέχρι να βρώ εργασία, όταν και μετακόμισα στο δικό μου χώρο. Μπορώ να πω με σιγουριά, ότι από οικονομικής απόψεως αξίζει πολύ περισσότερο και ότι κατάφερα μόλις σε μερικούς μήνες να πραγματοποιήσω πολλά από τα όνειρα μου (οικονομική ανεξαρτησία, δικό μου όχημα, διηπειρωτικά ταξίδια, γούστα κλπ.). Για κάποιους μπορεί αυτά να φαίνονται δεδομένα, αλλά για το δικό μου background είναι πράγματα που ποτέ δεν είχα και πάντοτε επιθυμούσα.
Ως προς την κοινωνική ζωή, γνώριζα αρκετούς Έλληνες επειδή έκανα το λύκειο εδώ και είχα κρατήσει κάποιες επαφές. Αυτό στην αρχή με βοήθησε πολύ να προσαρμοστώ και να βγω να δώ τι άλλο υπάρχει εκεί έξω. Ωστόσο, μετά από ένα διάστημα συνειδητοποίησα ότι οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν αρκετά χαρακτηριστικά που δεν μου ταιριάζουν (κουτσομπολιό, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο ως προς την πλειονότητα, κακές συνήθειες -τζόγος, ναρκωτικά, αλκοολισμός- κλπ.) και έτσι αποφάσισα να απομακρυνθώ.
Έστρεψα την προσοχή μου στους ξένους και έτσι άρχισα να βγαίνω με άτομα από διαφορετικά πολιτισμικά background, το οποίο είχε να προσφέρει πολλά από άποψη εμπειριών. Ωστόσο και εκεί συνάντησα το εξής πρόβλημα: Την γλώσσα. Ξέρω να μιλάω και Γερμανικά και Άγγλικα σε πολύ καλό επίπεδο, αλλά όχι σαν αυτό της μητρικής μου. Και συνειδητοποίησα ότι όσο ενδιαφέρον και να είναι ο άλλος, στην μητρική σου γλώσσα είναι που θα γελάσεις, θα στεναχωρηθείς, θα θυμώσεις, θα χαρείς και κοινώς θα συνδεθείς με τους ανθρώπους.
Ως προς το ερωτικό κομμάτι, δοκίμασα και πέρασα από πολλά “situationships”, αλλά τίποτα δεν δούλεψε, με αποκορύφωμα την τελευταία εμπειρία με κάποιον που μου έδωσε ελπίδες και αποσύρθηκε τελευταία στιγμή. Αυτό με έκανε να νιώσω απογοήτευση και πόνο. Νιώθω ότι οι επιλογές μου στον κοινωνικό κύκλο εδώ είναι περιορισμένες και ως προς τις παρέες και ως προς συντρόφους. Παρά τη θέλησή μου να γνωρίσω ανθρώπους, η περιορισμένη χρήση της γλώσσας και ο τρόπος ζωής εδώ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ουσιαστικές σχέσεις ή συνδέσεις.
Αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα, αλλά δεν θέλω να βρίσκομαι στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμουν. Ξέρω ότι δεν θα βρω δουλειά, η οποία να μου αποδίδει αυτά που παίρνω τώρα, αλλά σκέφτηκα να γυρίσω στους γονείς μου για κανένα χρόνο και να κάνω μια καλή αποταμίευση πριν γυρίσω. Δεν μπορώ να πω ότι απολαμβάνω την ιδέα να μένω με τους γονείς μου μιας που μεγαλώνω, αλλά το βλέπω πρώτον σαν μια ευκαιρία να περάσω χρόνο μαζί τους και δεύτερον σαν μια μικρή θυσία για ένα καλύτερο μέλλον — τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά.
Ωστόσο, αυτό που με ταλανίζει είναι αν κάνω την σωστή επιλογή, πράγμα αβέβαιο μιας που κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον. Προτού έρθω εδώ σκεφτόμουν ότι μια ζωή με πολύ καλό εισόδημα θα μου έλυνε τα χέρια και δεν θα είχα άγχη. Εν τέλει με άφησε ένα αίσθημα κενότητας, γιατί πέραν από τα χρήματα δεν έχω κάτι πλέον να με γεμίζει. Θεωρώ ότι η προσωπική επαφή είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Και επίσης, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς ποιοτικούς φίλους και χωρίς σύντροφο, οπότε η επιστροφή στην χώρα μου θέλω να πιστεύω ότι μου αυξάνει τις πιθανότητες για τα παραπάνω.
Ξέρω, ωστόσο, εκ των προτέρων ότι έχω να συναντήσω άλλα δύσκολα προβλήματα εκεί, αλλά έχω φτάσει σε σημείο να λέω ότι καλύτερα να είναι η ψυχή σου εκεί που πρέπει παρά η τσέπη σου.
Θα ήθελα να ακούσω τις γνώμες σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη
xrisimanea.com 